ജീവിതം കലയെ അനുകരിക്കുമ്പോൾ

22 Female Kottayam എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ കഥയെ ഓ‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലാണു് ശ്രീ ഗണേശാനന്ദ തീ‍ത്ഥപാദസ്വാമി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ശ്രീഹരിയുടം ലിംഗം ഒരു യുവതി മുറിച്ചെടുത്തതു്. ഹൈസ്ക്കൂൾ വിദ്യാ‍ത്ഥിനി ആയിരുന്ന കാലം മുതൽക്കേ ഇയാൾ അവരെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നാണു് അവ‍ പൊലീസിനോടു പറഞ്ഞതു്. മാത്രമല്ല, സ്വന്തം അമ്മകൂടി അതിനു കൂട്ടുനിന്നുവത്രെ. അവരെയും ശ്രീഹരി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നതായി യുവതി പൊലീസിനോടു പറഞ്ഞുവത്രെ. അച്ഛൻ രോഗിയായി കിടപ്പായതിനുശേഷമാണു് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചതു് എന്നാണു് റിപ്പോ‍ർട്ടുകളിൽനിന്നു മനസ്സിലാകുന്നതു്. ഒരു നിവൃത്തിയും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോൾ മാത്രമാണു് യുവതി ഇത്ര കടുത്ത ശിക്ഷ സ്വയം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചതു്. അതു് പാടില്ലായിരുന്നു എന്നും പകരം അവർ പൊലീസിനെ അറിയിക്കണ്ടതായിരുന്നു എന്നും ഒരു “പ്രമുഖൻ” പ്രസ്താവിച്ചതായി മാദ്ധ്യമങ്ങൾ അറിയിക്കുന്നു. ഇത്രയ്ക്കു് വിവരംകെട്ട മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണു് നമ്മുടെ പ്രതിനിധിയായി സർക്കാരിൽ എത്തുന്നതു് എന്നാണെന്റെ സംശയം. അതും സമൂഹത്തിന്റെ അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണു്.

ശ്രീഹരിക്കുള്ള ശിക്ഷയുടെ ഒരുഭാഗം യുവതിതന്നെ നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി സമൂഹത്തിന്റെ വകയായി നിയമപരമായ ശിക്ഷയും ലഭിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം. അതിൽനിന്നു് അയാളെ രക്ഷിക്കാനും പലരുമുണ്ടാകും. ശ്രീഹരിയ്ക്കു് എല്ലാ മാദ്ധ്യമങ്ങളും (സാമൂഹ്യമാദ്ധ്യമങ്ങളുൾപ്പെടെ) വേണ്ടുവോളം കുപ്രസിദ്ധി നൽകിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, കുട്ടിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അമ്മയുടെ കർത്തവ്യം വിസ്മരിച്ചിട്ടു് പകരം കുട്ടിയെ “സ്വാമി”യ്കു് കാഴ്ചവച്ച അമ്മയെ എല്ലാവരും മറന്നുപോയി. ലൈംഗികാവശ്യത്തിനായി മറ്റൊരു പുരുഷനെ ഒരു സ്ത്രീ ആശ്രയിക്കുന്നതു് ഇതു് തീർച്ചയായും ആദ്യമാവില്ല. അതു് ഒരു പരിധിവരെ പൊറുക്കാവുന്നതുമാണു്. എന്നാൽ തന്നെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുകയും തന്റെ സംരക്ഷണയിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ അന്യപുരുഷനു കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നതു് തീർച്ചയായും ക്ഷമ അർഹിക്കുന്ന കാര്യമല്ല, വിശേഷിച്ചു് അതു് സ്വന്തം മകളാകുമ്പോൾ. ഇതും കേരളത്തിൽത്തന്നെ ആദ്യമയല്ല എന്നുറപ്പിക്കാം. ഉദാഹരണങ്ങൾ നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ടല്ലോ. ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നതു് സമൂഹത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളാണു്. ഇതു പഠിക്കേണ്ടതല്ലേ?

ഒരു “സ്വാമി”ക്കു വശംവദയാകുന്ന ആദ്യത്തെ സ്ത്രീയാവില്ല അവർ. ഇത്തരം സ്വാമികളെപ്പറ്റി ജീവിതത്തിലും സിനിമയിലും നാം ധാരാളം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണു് (അടിമകൾ എന്ന 1969 ചലച്ചിത്രം ഓർമ്മവരുന്നു), എല്ലാ ജാതിമതങ്ങളിലും പെട്ടവർ. എന്നിട്ടും ഇവരെ അന്ധമായി ആരാധിക്കാനും അവരുടെ അക്രമങ്ങൾ സഹിക്കാനും കേരളീയർപോലും തയാറാകുന്നതിന്റെ മനഃശ്ശാസ്ത്രവും സാമൂഹ്യശാസ്ത്രവും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ പഠിക്കേണ്ടതാണു്. അതിലൂടെയെങ്കിലും ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾക്കു് ഒരുപക്ഷെ പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാകും എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ശ്രീഹരിക്കോ ഇത്തരം “സാമൂഹ്യസേവനം” നടത്തുന്ന മറ്റു സന്യാസികൾക്കോ ശിക്ഷ നൽകിയതുകൊണ്ടു് പ്രശ്നപരിഹാരമാകും എന്നു തോന്നുന്നില്ല. ശിക്ഷയിലൂടെ അക്രമവാസനയ്ക്കു ശമനം ലഭിക്കുമായിരുന്നെങ്കിൽ മോഷണവും പിടിച്ചുപറിയും മറ്റും എന്നേ ഈ സമൂഹത്തിൽ ഇല്ലാതാകേണ്ടതായിരുന്നു! ഇതിന്റെയൊക്കെ പിന്നിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ സാമൂഹിക, വൈയക്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ശിക്ഷകൊണ്ടുമാത്രം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാവില്ല.

ജൂൺ 23നു് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതു്:

മുകളിലെഴുതിയതു് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പാണു്. കേസിലെ വിവരങ്ങൾ അന്നറിവായതിൽനിന്നു വളരെയധികം മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മറ്റുപല കാര്യങ്ങളും വലിയ മാറ്റമില്ലാതെതന്നെ തുടരുന്നു. ശ്രീഹരി എന്ന “സ്വാമി” യുവതിയെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നൊ ഇല്ലയൊ എന്നതും യുവതിതന്നെയാണൊ ശ്രീഹരിയുടെ ലിംഗം മുറിച്ചതു് എന്നതും ഇപ്പൊഴും തീരുമാനമാകാതെ കിടക്കുകയാണു്. എന്നാൽ, “സ്വാമി”യും ആ വീട്ടിലെ സ്ത്രീയും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു (ഒരുപക്ഷെ ലൈംഗികമായിത്തന്നെ൦) എന്നതിൽ വലിയ സംശയമില്ല. അതിലൂടെ ആ കുടുംബത്തിൽനിന്നു് വളരെയധികം സാമ്പത്തികനേട്ടം ഉണ്ടാക്കി എന്നതിലും വലിയ സംശയമില്ല. ഇപ്പോൾ ലിംഗം മുറിക്കപ്പെട്ടു് കഥകൾ പുറത്താകുകയും പൊലീസ് കേസ് ആവുകയും ചെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ കാര്യങ്ങൾ കാലക്രമേണ വഷളായേനെ എന്ന കാര്യത്തിലും സംശയമില്ല.

കപടമായ ആത്മീയതയുടെ പേരിൽ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്ന അനേകം തട്ടിപ്പുകളിൽ ഒരെണ്ണംകൂടി പുറത്തുവന്നു എന്നേ കരുതേണ്ടതുള്ളൂ. ഇത്തരം തട്ടിപ്പുകളും ചൂഷണങ്ങളും ഇന്ത്യയിൽ ധാരാളമായി നടക്കുന്നുണ്ടു് എന്നതിനും സംശയമില്ല. ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എങ്ങനെയൊക്കെയൊ കടന്നുകയറിയ അരക്ഷിതബോധമാണു് (sense of insecurity) ആൾദൈവങ്ങളുടെയും ഇത്തരം കപടസന്യാസികളുടെയും പിന്നാലെ പോകാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതു്. ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസവും വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷിയും മാത്രമാണു് ഇതിനുള്ള പരിഹാരം. അതോടൊപ്പം സ്ഥിരതയുള്ള സാമ്പത്തികപശ്ചാത്തലവും. ഇതൊക്കെ നേടിയ പാശ്ചാത്യനാടുകളിൽ ആൾദൈവങ്ങളോടു മാത്രമല്ല, ആരാധനാലയങ്ങളോടുപോലും ജനങ്ങൾക്കു് ഇപ്പോൾ താല്പര്യമില്ലാതായി.

Advertisements

Our Education System

What is wrong with our education system? Is anything wrong at all? These are questions that some people are asking now. Let me try to explain what I think about this, as it is a very important subject and everyone has to spend some thought on it. I was not, and am not, a teacher. But I have had relationship with school education for a long time. For one, a colleague of mine and I did a study on “how to improve education in government schools without investing a lot of money” in the late 1990s, which was very much appreciated by the evaluation committee. Then, I took the lead in organising a programme for talented students called “Discovery Trek” for three years from the academic year 2000-2001 to 2003-04. Moreover, I have been associated with the IT@School project almost from the time of its inception and have had the opportunity to interact with several teachers.
Our education system, as that in most countries now, is designed for the “average” student. This is assuming a “normal” distribution of learning ability among all children (see figure 1). Let us assume for the time being that this is the case, though this doesn’t seem to be based on any study and no one seems to bother about what is the parameter used here or what the standard deviation is when they talk about the mean. Only statisticians seem to bother about standard deviations, which is always essential when you talk about a mean, as the mean alone doesn’t give any idea about the distribution.

standard_deviation_diagram-svg

Figure 1: The normal distribution curve showing the 1st, 2nd and 3rd standard deviations. (credit: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Standard_deviation_diagram.svg.png)

Now, a large number of students (64.2% if you take one standard deviation) naturally belong to this “average” group. Yet, there are a significant number of children outside this “mean” and how many are there depends on the “standard deviation” about which no one seems to be bothered. Some of those who lie outside this “mean” could have less ability than the mean, while others are more talented. So, obviously, what our education attempts is to pull everyone into the “mean” space.
In this process, the less able students get support in the form of extra teaching within the school system itself, or outside it in the form of personal tuition classes. Many of them struggle, but are eventually “pulled up” into the “average” group (in terms of scores or marks). Whether they do really learn as much as the others remains unknown. And now that there are no examinations, or exams don’t really test the children, as they anyway pass through, there is no way to find out too.
On the other hand, the more talented children (let us say, those who fall beyond 2 standard deviations on the higher side), often find the classes boring and become inattentive because it is easy for them. Eventually, as education psychologists say, they lose interest and their performance also suffers. This is sad, because these are the ones that should be growing up and contributing significantly to society in the form of creative work in fine arts or scientific research or just intellectual thought. Our school system has no way to help such students to grow at the pace that is comfortable to them. And they face no challenge till they grow up and start working.
Actually, there is no challenge in the education system now, as every child knows that it doesn’t matter how (s)he performs, until they reach class 10. Even there, the system makes it easy for everyone to get through, pushing through those who are behind by freely giving extra marks. The children are then somehow put into higher secondary classes, where also they naturally expect to be pushed through. This can go on until they enter higher education where they face real challenge for the first time in their lives. Again the children who are born bright get through without problem, but the “average” students, who were brought up by the school system, start failing because they had never faced such challenge and they expect the system to take care of them.One can imagine what happens when they are employed. They continue to expect the system to take care of them. The result is that they don’t try their best to do a good job of whatever they are doing–which one can see all over the country today.

I know that there are people who won’t agree with what I have written. I request them to post their views as comments. Let us make this a debate on an important subject.

ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ട സമൂഹം

ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ലോകത്തെല്ലായിടത്തു ജീവിക്കുന്നവ‍‍‍‍‍‍ര്‍ക്കും പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ ജീവിക്കുന്നവ‍‍ര്‍ക്ക് മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളും കൂടിയുണ്ട്. സമൂഹത്തിലെ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ കൂടാതെ ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകളുമുണ്ട്. അതിൽത്തന്നെ, കാര്യങ്ങൾ നടത്താനായി പലയിടങ്ങളിലേക്കു യാത്രചെയ്യേണ്ടിവരുമ്പോൾ യാത്രാസൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവ്. സർക്കാർ അർദ്ധസർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, ചിലപ്പോൾ സ്വകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളിൽപ്പോലും കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കാനുള്ള പ്രയാസങ്ങൾ, കുട്ടികളെ സ്ക്കൂളിൽ ചേർക്കന്നതുമുതൽ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുന്നതുവരെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കാനുള്ള പ്രയാസങ്ങൾ, ആരോഗ്യസംബന്ധമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്ക് പരിഹാരം ലഭിക്കാനുള്ള കഷ്ടപ്പാട്, അങ്ങനെ പലതും. ഇവയിൽ മിക്കവയുടെയും പിന്നിലുള്ള ഒരു പ്രധാനകാരണം കൈക്കൂലിയാണെന്നു കാണാം. യാത്രാസൗകര്യങ്ങൾ മോശമായിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു കാരണം കൈക്കൂലിയാണ്. റോഡുകൾ വൃത്തിയായി പണിതില്ലെങ്കിലും ഉദ്യോഗസ്ഥനു കൈക്കൂലി കൊടുത്താൽ ബില്ലു മാറിക്കിട്ടും. സ്ക്കൂളിൽ പ്രവേശനം വേണമെങ്കിൽ കൈക്കൂലി കൊടുക്കണം – അതിനു കൈക്കൂലി എന്നു പറയില്ല എന്നു മാത്രം. സംഭാവന (ക്ഷമിക്കണം, ഡൊണേഷൻ) എന്ന ഓമനപ്പേരാണ് അതിനുള്ളത്. ആശുപത്രിയിൽ നേരായ ചികിത്സ വേണമെങ്കിൽ ആശുപത്രിക്കു കൊടുക്കുന്നതുകൂടാതെ ഡോക്ടർക്കും കൊടുക്കണം. ഇങ്ങനെ എന്തു പ്രശ്നത്തിന്റെയും പിന്നിൽ ഈ പിശാചിനെ കാണാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആവണം അണ്ണാ ഹസാരെയും ആം ആദ്മി പാർട്ടിയും അഴിമതി മുഖ്യപ്രശ്നമായി എടുത്തതും വിദ്യുച്ഛക്തിയുടെയും വെള്ളത്തിന്റെയും വില കുറച്ചിട്ടും കാര്യമായ വികസനം ദില്ലിയിൽ സാധ്യമായതും.

ഇതിപ്പോൾ പറയാൻ കാരണമുണ്ട്. ഈയിടെ വാട്ട്സാപ്പിലൂടെ ലഭിച്ച ഒരു വിഡിയൊ കാണുകയുണ്ടായി. വിദേശത്തുനിന്നു വരുന്ന നാട്ടുകാരെ പിഴിഞ്ഞ് പണമുണ്ടാക്കുന്ന കസ്റ്റംസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ കാര്യമാണ് അതിൽ പരാമർശിക്കുന്നത്. വളരെക്കാലത്തെ ശ്രമഫലമായി പണം സ്വരൂപിച്ച് വിലപിടിപ്പുള്ള എന്തെങ്കിലും മേടിച്ചു നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നാൽ ഇവർ പിടി വീഴുകയായി. ഒരു വലിയ ടെലിവിഷൻ കൊണ്ടുവന്ന വ്യക്തിയോട് അതു കൊണ്ടുപോകാന്‍ അനുവദിക്കാനായി 25000 രൂപ ചോദിച്ച കാര്യവും അതു കൊടുക്കാത്തതുകൊണ്ട് ആ ടെലിവിഷന്‍ തടഞ്ഞുവച്ച കാര്യവുമാണ് വിഡിയൊയി‍‍ല്‍ വിശദീകരിക്കുന്നത്. തെണ്ടികൾ (ഭിക്ഷക്കാർ) എന്നാണ് ആ വ്യക്തി ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അവർക്ക് സർക്കാർ ശംബളം കൊടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ വിമാനത്താവളത്തിൽ ഒരു പെട്ടി വച്ചാൽ പണമുള്ളവർ സംഭാവന കൊടുക്കും എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. (ഇതി‍ൽ വിഡിയൊ സൗകര്യമില്ലാത്തതിനാൽ അതിവിടെ സ്ഥാപിക്കാനാകുന്നില്ല. അതെവിടെയെങ്കിലും അപ്‍ലോഡ് ചെയ്തശേഷം ഇവിടെ കണ്ണി കൊടുക്കാം.)

ഇത്തരത്തിൽ പെരുമാറിയാൽ ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെയെല്ലാം പറയുമെന്ന് ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് അറിയാത്തതാണോ? ആണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. ആര് എന്തുവേണമെങ്കിൽ വിചാരിക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്തോട്ടെ. എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല എന്ന ചിന്തതന്നെ ആവണം. “ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ പണം ചോദിക്കുന്നു” എന്ന് വിഡിയൊയിൽത്തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. ആ “ഉളുപ്പ്” ഇല്ലായ്മ തന്നെയല്ലേ ഇങ്ങനെ പണത്തിനുവേണ്ടി യാചിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്? കുറച്ചുകാലം മുമ്പൊക്കെ പണത്തിനുപിന്നാലെ ഇങ്ങനെ പോകാൻ മിക്കവർക്കും മടിയായിരുന്നു. കാരണം, അത് അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിനു കേടുവരുത്തുമായിരുന്നു. ഇന്നെന്തേ അതു സംഭവിക്കാത്തത്, അല്ലെങ്കിൽ ആരും അത് കണക്കിലെടുക്കാത്തത്? എനിക്കു തോന്നുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: ഇന്ന് സമൂഹത്തിനു മൊത്തമായി ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തു പറയുമായിരുന്നു, “പണ്ടൊക്കെ ഒരാളൊരു ജോലിചെയ്താൽ അത് ഭംഗിയായി ചെയ്തതിൽ അഭിമാനിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരോട് അതേപ്പറ്റി പറയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഇന്ന് കഴിവതും വേഗം എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ട കഴിയുന്നത്ര പണവും വാങ്ങി സ്ഥലംവിടണം.” എന്ന ചിന്തയാണ് മിക്കവർക്കും. അത് കല്ലാശാരിമുതൽ ശില്പിയും എഞ്ചിനിയറും വരെ അങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയല്ലേ? മൂന്നുതരത്തിൽ വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട മൂന്നു കൂട്ടരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു നീളത്തിലും വട്ടത്തിലും ചതുരത്തിലും ഉള്ള കുളം കുഴിച്ച പെരുന്തച്ചന്റെ ഈ നാടിന് എന്തു സംഭവിച്ചു? ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യമല്ലേ? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തവരോട് പണമാവശ്യപ്പെടാൻ മടി തോന്നാത്തത്? ഇതെങ്ങനെ തുടങ്ങി? ഒരു ട്രാൻസ്ഫറിനൊ ഒരു ഉദ്യോഗക്കയറ്റത്തിനൊ വേണ്ടി ഏതെങ്കിലുമൊരു പാർട്ടിയുടെ ഛേട്ടാ നേതാവിന്റെ വീട്ടിൽപ്പോയി കാവലിരുന്ന് അദ്ദേഹത്തിനും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി വിടുപണിയെടുക്കാനും “മാമാപ്പണി” ചെയ്യാനും മടിയില്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ എങ്ങനെയുണ്ടായി? ഇതൊക്കെത്തന്നെയല്ലേ നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കു കാരണം?

 

കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനവും കേരളവും

കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തെപ്പറ്റിയും നമ്മുടെ നിസ്സംഗതയെ ചോദ്യംചെയ്തും നമുക്കെന്തെല്ലാം ചെയ്യാനുണ്ട് എന്നു വിശദീകരിച്ചും ഉള്ള എന്റെ ലേഖനം: http://www.mathrubhumi.com/technology/science/science-1.1661260

ഈ ലേഖനം വായിച്ചിട്ട് എന്റെ സുഹൃത്തും ആർക്കിട്ടെക്ടുമായ ലിസ അയച്ചുതന്ന കവിത:

അങ്ങരികിലെ മാമരംകൂടി നമുക്കു മുറിക്കാം
പൊന്നുമകൾക്കായൊരു മെറിഗോറൌണ്ട് വയ്ക്കാൻ.
ഊഞ്ഞാലിലായുന്നതായാസമല്ലേ
മെറിഗോറൌണ്ടല്ലേ അതിലും സുഖം
മാമരത്തിലെ കൊമ്പിലുറുമ്പുണ്ടണ്ണാറക്കണ്ണനുണ്ട്.
എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി ഞാനല്ലാതാരുറപ്പുവരുത്തും?
ഞെട്ടണ്ട, നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാവില്ലിതൊന്നും.

മിന്നലും ഇടിയും

മിന്നല്‍ എന്ന പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ചും അതില്‍നിന്നു് എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാം, എങ്ങനെ വസ്തുവകകളെ രക്ഷിക്കാം എന്നീ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാനായി ഞാന്‍ എഴുതിയ പുസ്തകമാണു് “മിന്നലും ഇടിയും” എന്ന പേരില്‍ കേരള ഭാഷാ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഇക്കഴിഞ്ഞ 14നു് (2014 നവംബര്‍ 14) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതു്. പുസ്തകം സര്‍ക്കാര്‍ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ വില്ക്കുന്ന കടകളില്‍ ലഭിക്കും. വില 70 രൂപ. VPP ആയി ലഭിക്കാന്‍ താല്പര്യമുള്ളവര്‍ എനിക്കു് ഇമെയില്‍ അയയ്ക്കുക (വിലാസം: sasi.cess@gmail.com)

Book-cover

ചൊവ്വയും മംഗള്‍യാനും

(2014 സെപ്റ്റംബര്‍ 24ലെ തേജസ് പത്രത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനം)

മംഗള്‍യാന്‍ ചൊവ്വാഗ്രഹത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിലാണല്ലോ ഭാരതീയര്‍ മുഴുവനും. ഈ ആഹ്ലാദത്തിമിര്‍പ്പിനിടയില്‍, ചൊവ്വ തികച്ചും അജ്ഞാതമായ ഗ്രഹമാണെന്നും നമ്മളാണു് ഇനി ലോകത്തിനു് ചൊവ്വയെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാന്‍ പോകുന്നതു് എന്നു് ചിലരെങ്കിലും സങ്കല്പിച്ചിട്ടുണ്ടു്. എന്താണു് ചൊവ്വാഗ്രഹം, എന്താണു് മംഗള്‍യാന്‍ നമുക്കുവേണ്ടി കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്കു് പരിശോധിക്കാം.

പണ്ടുകാലം തൊട്ടേ മനുഷ്യനു് ചൊവ്വയോടു് ഒരു പ്രത്യേകസ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. നമുക്കു് ചൊവ്വ ദോഷങ്ങള്‍ തരുന്ന ഗ്രഹമാണു്. പാവം ഗ്രഹം അനേകം സ്ത്രീകളുടെ ശാപം നേടിയിട്ടുണ്ടാകും. ഗ്രീക്ക്-റോമന്‍ പുരാണങ്ങളില്‍ യുദ്ധത്തിന്റെ ദേവനാണു് മാഴ്സ്. ജീവനുണ്ടായിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു ഗ്രഹമായി പണ്ടേ പലരും ചൊവ്വയെ കണ്ടിരുന്നു. എച്ച്.ജി. വെല്‍സിന്റെ `വാര്‍ ഓഫ് ദ വേള്‍ഡ്സ്’ (War of the Worlds) എന്ന നോവലില്‍ ചൊവ്വയില്‍നിന്നുള്ള ജീവികള്‍ ഭൂമിയെ ആക്രമിക്കാന്‍ വരുന്നതായാണു് സങ്കല്പിച്ചിരിക്കുന്നതു്. ചൊവ്വ കഥയുടെ ഭാഗമായിട്ടുള്ള പല നോവലുകളും ചലച്ചിത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടു്. ചൊവ്വയില്‍ ജലപാതകളുണ്ടെന്നു് പത്തൊമ്പതാംനൂറ്റാണ്ടില്‍ ജിയോവാനി ഷിയാപാരെല്ലി (Giovanni Schiaparelli, 1835-1910) എന്ന ഇറ്റാലിയന്‍ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പലരും ഇതു നിരീക്ഷിക്കുകയും അതിന്റെ വിശദമായ ചിത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. അമേരിക്കന്‍ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞനായ പെഴ്‌സിവല്‍ ലോവല്‍ (Percival Lowell, 1855-1916) ഈ ആശയത്തിനു് കാര്യമായ പ്രചാരണം നല്‍കുകയും ജലപാതകള്‍ അവിടെ ജീവിക്കുന്ന ബുദ്ധിയുള്ള ജീവികള്‍ കാര്‍ഷികാവശ്യത്തിനു നിര്‍മ്മിച്ചതാണെന്നുവരെ അഭിപ്രായപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ചൊവ്വയില്‍ ജലപാതകളുണ്ടെങ്കില്‍ അവ ഭൂമിയില്‍നിന്നു് ദൂരദര്‍ശിനിയിലൂടെ ദൃശ്യമാവില്ലെന്നും ജലപാതകളെന്നു വിചാരിച്ചതു് അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ കടന്നുവരുമ്പോള്‍ പ്രകാശത്തിനുണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങളുടെ ഫലമാണെന്നും പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യത്തോടെ തിരിച്ചറിയാനായി. എന്നാല്‍ പണ്ടെങ്ങോ ഒരുകാലത്തു് അവിടെ ജലം ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ തെളിവുകള്‍ സ്വയംപ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പര്യവേക്ഷണികളില്‍നിന്നും ഭൂമിയില്‍നിന്നു നടത്തിയ റഡാര്‍ പഠനങ്ങളില്‍നിന്നും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടു്.

ഭൂമിയുമായോ ശുക്രനുമായോ താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ വളരെ ചെറിയ ഗ്രഹമാണു് ചൊവ്വ. ഭൂമിയുടെ ഏതാണ്ടു് പകുതി വലുപ്പമേ ചൊവ്വയ്ക്കുള്ളൂ. അതിന്റെ പിണ്ഡമാണെങ്കില്‍ ഏതാണ്ടു് പത്തിലൊന്നും. അതുകൊണ്ടു് അതിന്റെ ഗുരുത്വാകര്‍ഷണബലം (ഉപരിതലത്തില്‍) ഭൂമിയുടേതിന്റെ ഏതാണ്ടു് 37.5% മാത്രമാണു്. തല്‍ഫലമായി ചൊവ്വയ്ക്കു് അന്തരീക്ഷത്തെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്താനുള്ള കഴിവു് അത്രകണ്ടു് കുറവാണു്. എന്നാല്‍ സൂര്യനില്‍നിന്നുള്ള ദൂരം ഭൂമിയേക്കാള്‍ വളരെ കൂടുതലായതിനാല്‍ ആ ഗ്രഹത്തിലെ താപനിലയും സൌരവാതത്തിന്റെ തീവ്രതയും അത്രകണ്ടു് കുറവാണു്. ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലം ഭൂമിയുടേതിനോടു താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നതാണു്. ഇപ്പോഴവിടെ ജലം ദൃശ്യമല്ലെങ്കിലും സമുദ്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന തടങ്ങളും വലിയ നദികള്‍ ഒഴുകിയതുപോലുള്ള ചാലുകളും അമേരിക്കയിലെ ഗ്രാന്‍ഡ് കാന്യനെ (Grand Canyon) നിഷ്‌പ്രഭമാക്കുന്ന മലയിടുക്കുകളും ഉപഗ്രഹചിത്രങ്ങളില്‍നിന്നു് കാണാനായിട്ടുണ്ടു്. ഇപ്പോള്‍ ചൊവ്വയില്‍ ദ്രാവകാവസ്ഥയിലുള്ള ജലം ഉണ്ടായിരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത തീരെ കുറവാണെങ്കിലും ഏതോ ഒരു കാലത്തു് അവിടെ ജലം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നുതന്നെയാണു് ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. വളരെ നേരിയ അന്തരീക്ഷമര്‍ദ്ദം കാരണം ജലം അവിടെനിന്നു് എളുപ്പത്തില്‍ നഷ്ടമാകാം. എന്നാല്‍ മണ്ണിനടിയിലും പാറകള്‍ക്കിടയിലുമായി കുറെ ജലം ഉണ്ടായിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ടു് എന്നു കരുതുന്നു. ചൊവ്വയുടെ ധ്രുവങ്ങളിലുള്ള ഐസ് തൊപ്പികളില്‍ കൂടുതലും ജലമാണെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ മുകളില്‍ താരതമ്യേന കട്ടി കുറഞ്ഞ ഖര കാര്‍ബണ്‍ ഡയോക്സൈഡ് പാളികളുണ്ടു്. ചൊവ്വയ്ക്കു് രണ്ടു ചെറിയ ഉപഗ്രഹങ്ങളുണ്ടു്—ഫോബോസും (Phobos) ഡീമോസും (Deimos). റോമന്‍ ദേവന്‍ മാഴ്സിന്റെ ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിലെ തുല്യനായ ഏറീസിന്റെ പുത്രന്മാരാണു് ഇവര്‍.

മറ്റു് ബഹിരാകാശ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലെന്നതുപോലെ ചൊവ്വയുടെ പര്യവേക്ഷണത്തിനും ആദ്യം ശ്രമിച്ചതു് സോവിയറ്റ് യൂണിരയനാണു്. 1960 ഒക്‌ടോബര്‍ 10നു് മാഴ്സ്-1 എന്നുപേരിട്ടിരുന്ന പര്യവേക്ഷിണി വിക്ഷേപണസമയത്തുതന്നെ പരാജയപ്പെട്ടു. അമേരിക്കയുടെ മാരിനര്‍ 8, 9 എന്നീ പര്യവേക്ഷിണികളേക്കാള്‍ മുമ്പേ ചൊവ്വയിലെത്താനായി അവര്‍ കോസ്‌മോസ്-419 (Kosmos 419) എന്നൊരു പര്യവേക്ഷിണി 1971 മെയ് 10നു് വിക്ഷേപിച്ചു. ചൊവ്വയെ പ്രദക്ഷിണംവച്ചുകൊണ്ടു് നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തുക എന്നതായിരുന്ന ഉദ്ദേശ്യം. എന്നാലതു് ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥംവിട്ടു് പോയില്ല. അടുത്ത രണ്ടു് പര്യവേക്ഷിണികളായ മാഴ്സ്-2ഉം 3ഉം (Mars-2 Mars-3) ഈരണ്ടു് ഭാഗങ്ങളുള്ളവയായിട്ടായിരുന്നു വിഭാവനചെയ്തതു്. അവയില്‍ ഒരു ഭാഗം ചൊവ്വയെ പ്രദക്ഷിണംവയ്ക്കുകയും മറ്റേതു് ചൊവ്വയില്‍ ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം. രണ്ടു് പര്യവേക്ഷിണികളും വിജയകരമായിത്തന്നെ വിക്ഷേപിച്ചു. അങ്ങനെ ചൊവ്വയുടെ സമീപത്തെത്തുന്ന ആദ്യത്തെ മനുഷ്യനിര്‍മ്മിത ഉപഗ്രഹമായിത്തീരാനുള്ള ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചതു് മാഴ്സ്-2ന്റെ ചൊവ്വയിലിറങ്ങാനുദ്ദേശിച്ചിരുന്ന ഭാഗത്തിനാണു്. അതിനു് സാവധാനം ഇറങ്ങാനായില്ല. പകരം ഉപരിതലത്തില്‍ വീണുതകരുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ മാഴ്സ്-3ന്റെ ഭാഗം വിജയകരമായി ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലത്തില്‍ സാവധാനം ഇറങ്ങുകയും പതിനഞ്ചു സെക്കന്റോളം സമയത്തേക്കു് വിവരങ്ങളയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. തുടര്‍ന്നു്, ചൊവ്വയെ പ്രദക്ഷിണംവയ്ക്കാനായി മാഴ്സ്-4, 5 എന്നീ പര്യവേക്ഷിണികളും സമീപത്തുകൂടു കടന്നുപോകുകയും ഒരു പര്യവേക്ഷിണിയെ ഗ്രഹത്തിലിറക്കുകയും ചെയ്യാനായി മാഴ്സ്-6, 7 എന്നിവയും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ വിജയകരമായി വിക്ഷേപിക്കുകയുണ്ടായി. ഇവയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ നമുക്കു നല്‍കിയതു് മാഴ്സ്-5 ആണു്. അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിലയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പു് നമുക്കു് 60 ചിത്രങ്ങളാണു് ലഭിച്ചതു്.

പിന്നീടു് അമേരിക്കയുടെ മാരിനര്‍-3 (Mariner-3 വിക്ഷേപണസമയത്തെ പ്രശ്നംമൂലം പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ മാരിനര്‍-4 \engmal{(Mariner-4}1964 നവംബര്‍ 28നു് വിജയകരമായി വിക്ഷേപിക്കപ്പെടുകയും ചൊവ്വയുടെ സമീപത്തെത്തി ചിത്രങ്ങളയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. മാത്രമല്ല, ചൊവ്വയിലെ അന്തീക്ഷമര്‍ദ്ദം ഭൂമിയുടേതിന്റെ നൂറിലൊന്നേയുള്ളൂ എന്നും ഉപരിതലത്തിലെ താപനില -100 °C ആണെന്നും തിട്ടപ്പെടുത്തി. അതോടെ, പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതിനേക്കാള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാവും അവിടെ മനുഷ്യനു് വസിക്കാന്‍ എന്നു് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടു് അമേരിക്കയുടെതന്നെ വൈക്കിംഗ്-1,2 (Viking-1,2), പാത്‌ഫൈന്‍ഡര്‍ (Pathfinder), മാഴ്സ് ഗ്ലോബല്‍ സര്‍വ്വേയര്‍ (Mars Global Surveyor), തുടങ്ങിയ പര്യവേക്ഷിണികളും ആ ഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വളരെയേറെ വിവരങ്ങള്‍ നമുക്കു നല്‍കിയിട്ടുണ്ടു്.

ആ നിലയ്ക്കു് മംഗള്‍യാന്‍ എന്താണു് പുതുതായി കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാകുന്നു. നമ്മില്‍നിന്നു് ഇത്രയേറെ ദൂരത്തുള്ള ഒരു ലോകത്തെക്കുറിച്ചു് പഠിക്കുക എന്നതു് വളരെ കഷ്ടമുള്ളതാണെന്ന കാര്യം വ്യക്തമാണല്ലോ. അവിടത്തെ മണ്ണിനെക്കുറിച്ചോ വായുവിനെക്കുറിച്ചോ എന്തെങ്കിലും പഠിക്കണമെങ്കില്‍ വേണ്ടിവരുന്ന സമയവും ചെലവും എത്രയാണെന്നു് ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ. നാം ജീവിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെക്കുറിച്ചുതന്നെ എന്തെല്ലാം മനസ്സിലാക്കാന്‍ നമുക്കായിട്ടില്ല! വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ കുറച്ചുനാളത്തേക്കുമാത്രം നേരത്തേ തീരുമാനിച്ച കുറച്ചു പരീക്ഷണങ്ങള്‍ മാത്രം നടത്താനാണു് മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളില്‍ നമുക്കാവുക. അപ്പോള്‍ എന്തെല്ലാം ഇനിയും ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടാവും!

ഇനി എന്താണു് മംഗള്‍യാന്‍ ചെയ്യാനുദ്ദേശിക്കുന്നതു് എന്നു് പരിശോധിക്കാം. ഇത്തരം സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രയോഗത്തിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കുക എന്നതു് ഇതിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉദ്ദേശ്യമാണു്. കൂടാതെ ശാസ്ത്രീയമായി, ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലത്തിലെ പ്രത്യേകതകള്‍ (features), രൂപശാസ്ത്രം (morphology), ധാതുശാസ്ത്രം (mineralogy), തുടങ്ങിയവ പഠിക്കുക, നമ്മള്‍ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണങ്ങളുപയോഗിച്ചു് ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷം പഠിക്കുക, തുടങ്ങിയവയാണു് ഐഎസ്ആര്‍ഓയുടെ വെബ്‌സൈറ്റില്‍ പറയുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങള്‍. കൂടാതെ, ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മീഥേന്‍ വാതകം കണ്ടതായി 2003-2004 കാലഘട്ടത്തില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭൂമിയില്‍ മീഥേനുണ്ടാകുന്നതു് പ്രധാനമായും ജൈവസ്രോതസ്സുകളില്‍നിന്നാണു്. പല ജീവികളുടെയും വയറ്റില്‍ മീഥേന്‍ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടു്. കൂടാതെ ചില സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്താലും ഈ വാതകമുണ്ടാകുന്നുണ്ടു് സൂര്യരശ്മികളിലെ അള്‍ട്രാവയലറ്റ് കിരണങ്ങള്‍ മീഥേന്‍വാതകത്തെ വിഘടിപ്പിക്കേണ്ടതാണു്. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ ചൊവ്വയില്‍ മീഥേനുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു് വളരെയേറെ പ്രാധാന്യമുണ്ടു്. ഇക്കാര്യം പരിശോധിക്കുക എന്നതു് മംഗള്‍യാനിന്റെ ഒരു ദൌത്യമാണു്. പര്യവേക്ഷിണി ചൊവ്വയിലെത്തുക എന്നതുതന്നെ ഭാരതത്തിനു് വളരെ അഭിമാനിക്കാവുന്ന നേട്ടമാണു്. അവിടെ മീഥേനുണ്ടോ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനുകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ അതു് തികച്ചും അന്യാദൃശമായ ഒരു നേട്ടമായിരിക്കും. ബഹിരാകാശപര്യവേക്ഷണരംഗത്തെ നേതൃനിരയിലേക്കു് ഭാരതത്തെ അതു് കയറ്റിവിടുമെന്നുവേണം കരുതാന്‍.

(ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റിവ് കോമണ്‍സ്\eng  by-sa\mal  ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.)

Great! A UN initiative to control the human rights violations by MNCs

This is something that my friend and environmental expert Faizi SFaizi posted in Facebook. I am copying and pasting the entire text here with his permission. I think this is an important step in bringing multinational corporations to some kind of sense and control. And putting this here in the hope that some more people may here this good news:

“Finally a UN initiative to control the human rights violations by MNCs. I am copying below the draft resolution adopted by the UN Human Rights Council last week, sent by my friend Ville. To create a legally binding international instrument (treaty/convention) As expected the draft sponsored by S Africa and Ecuador was opposed by western governments, but adopted by majority during voting. Now the process for drafting the treaty will begin. It is important that this process is strongly supported by people’s movements from across the world…..esp since the MNCs and their media will now launch a harangue against the initiative…

Human Rights Council

A/HRC/26/L.22/Rev.1

Elaboration of an international legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises with respect to human rights

Stressing that the obligations and primary responsibility to promote and protect human rights and fundamental freedoms lie with the State, and that States must protect against human rights abuse within their territory and/or jurisdiction by third parties, including transnational corporations,

Emphasizing that transnational corporations and other business enterprises have a responsibility to respect human rights,

Acknowledging that transnational corporations and other business enterprises have the capacity to foster economic well-being, development, technological improvement and wealth, as well as causing adverse impacts on human rights,

Bearing in mind the progressive development of this issue,

1. Decides to establish an open-ended intergovernmental working group on a legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises with respect to human rights, the mandate of which shall be to elaborate an international legally binding instrument to regulate, in international human rights law, the activities of transnational corporations and other business enterprises;

2. Also decides that the first two sessions of the open-ended intergovernmental working group on a legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises shall be dedicated to conducting constructive deliberations on the content, scope, nature and form of the future international instrument, in this regard;

3. Further decides that the Chairperson-Rapporteur of the open-ended intergovernmental Working Group should prepare elements for the draft legally binding instrument for substantive negotiations at the commencement of the third session of the working group on the subject, taking into consideration the discussions held at its first two sessions;

4. Decides that the open-ended intergovernmental working group shall hold its first session for five working days in 2015, before the thirtieth session of the Human Rights Council;

5. Recommends that the first meeting of the open-ended intergovernmental working group serve to collect inputs, including written inputs, from States and relevant stakeholders on possible principles, scope and elements of such an international legally binding instrument;

6. Affirms the importance of providing the open-ended intergovernmental working group with independent expertise and expert advice in order for it to fulfil its mandate;

7. Requests the United Nations High Commissioner for Human Rights to provide the open-ended intergovernmental working group with all the assistance necessary for the effective fulfilment of its mandate;

8. Requests the open-ended intergovernmental working group to submit a report on progress made to the Human Rights Council for consideration at its thirty-first session;

9. Decides to continue consideration of this question in conformity with its annual programme of work.”