Great! A UN initiative to control the human rights violations by MNCs

This is something that my friend and environmental expert Faizi SFaizi posted in Facebook. I am copying and pasting the entire text here with his permission. I think this is an important step in bringing multinational corporations to some kind of sense and control. And putting this here in the hope that some more people may here this good news:

“Finally a UN initiative to control the human rights violations by MNCs. I am copying below the draft resolution adopted by the UN Human Rights Council last week, sent by my friend Ville. To create a legally binding international instrument (treaty/convention) As expected the draft sponsored by S Africa and Ecuador was opposed by western governments, but adopted by majority during voting. Now the process for drafting the treaty will begin. It is important that this process is strongly supported by people’s movements from across the world…..esp since the MNCs and their media will now launch a harangue against the initiative…

Human Rights Council

A/HRC/26/L.22/Rev.1

Elaboration of an international legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises with respect to human rights

Stressing that the obligations and primary responsibility to promote and protect human rights and fundamental freedoms lie with the State, and that States must protect against human rights abuse within their territory and/or jurisdiction by third parties, including transnational corporations,

Emphasizing that transnational corporations and other business enterprises have a responsibility to respect human rights,

Acknowledging that transnational corporations and other business enterprises have the capacity to foster economic well-being, development, technological improvement and wealth, as well as causing adverse impacts on human rights,

Bearing in mind the progressive development of this issue,

1. Decides to establish an open-ended intergovernmental working group on a legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises with respect to human rights, the mandate of which shall be to elaborate an international legally binding instrument to regulate, in international human rights law, the activities of transnational corporations and other business enterprises;

2. Also decides that the first two sessions of the open-ended intergovernmental working group on a legally binding instrument on transnational corporations and other business enterprises shall be dedicated to conducting constructive deliberations on the content, scope, nature and form of the future international instrument, in this regard;

3. Further decides that the Chairperson-Rapporteur of the open-ended intergovernmental Working Group should prepare elements for the draft legally binding instrument for substantive negotiations at the commencement of the third session of the working group on the subject, taking into consideration the discussions held at its first two sessions;

4. Decides that the open-ended intergovernmental working group shall hold its first session for five working days in 2015, before the thirtieth session of the Human Rights Council;

5. Recommends that the first meeting of the open-ended intergovernmental working group serve to collect inputs, including written inputs, from States and relevant stakeholders on possible principles, scope and elements of such an international legally binding instrument;

6. Affirms the importance of providing the open-ended intergovernmental working group with independent expertise and expert advice in order for it to fulfil its mandate;

7. Requests the United Nations High Commissioner for Human Rights to provide the open-ended intergovernmental working group with all the assistance necessary for the effective fulfilment of its mandate;

8. Requests the open-ended intergovernmental working group to submit a report on progress made to the Human Rights Council for consideration at its thirty-first session;

9. Decides to continue consideration of this question in conformity with its annual programme of work.”

Lightning and safety

Kerala has been facing severe losses due to heavy rainfall and several deaths due to lightning. Kerala is, in fact, one of the regions that sees one of the heaviest thunderstorm activities in India and a heavy death toll almost every year during the April-May pr-monsoon season and the October-November North-East monsoon season. About 70 people die on the average each year and more than one hundred people suffer injuries due to lightning. Many of these can be prevented by following some simple precautionary measures.

I give here a brochure originally prepared by Dr. S. Murali Das and published by Centre for Earth Science Studies, Thiruvananthapuram, Kerala, India (Get the English version here: English_Brochure_PDF_160803 and the Malayalam one here:Malayalam_Brochure_PDF_160803)

Remember that lightning is an electrical discharge that comes with great power: millions of volts and tens of thousands of ampere current. Hence small things like the short air gap in switches or the insulation of the rubber/leather on shoes are not capable of stopping the electricity. Hence one has to try to remain in safe places during a thunderstorm and ensure that all electrical equipment are disconnected from electrical connections before thunderstorms come near your place.In Kerala, which has thick vegetation almost everywhere, lighting that strikes a tree near your house can send strong electric currents through the ground, which can cause high potential difference between two points on the ground. This can sometimes be strong enough to kill a person. Hence it is not advisable to lie down on the ground or even keep your feet apart. This current can come inside houses and has been the cause of several deaths.

Safe Places

The safest places to be during a thunderstorm are vehicles with fully covered vehicles with metallic bodies (like cars and buses with metal on top and sides) and concrete buildings with lightning conductors properly installed. Riding two-wheelers is very unsafe. Traditional buildings with tiled roof or thatched roof do not offer any protection from lightning unless a lightning protection system is properly designed and installed.

Never stand in an open place or go for swimming or fishing in a large pond, lake or the sea. Never stand near a tall tree. There have been several deaths when people went to untie a cow tied to a tree or to pick clothes spread outside for drying. Tall trees can attract lightning to themselves and anyone standing nearby can be affected. It can be conducted through a rope tied to it, especially if it is wet.

Wires/cables coming into a house from outside, such as the power line, telephone line or the television cable can bring lightning current into the house and cause damage or death. Hence keep away from all of them. However, there would be no problem in using a mobile phone or a cordless one. Do not stand near windows or doors, especially if you are wearing ornaments or holding metallic objects.The safest thing would be to sit on a wooden chair in the middle of the room with your feet close together or lie down on a wooden cot.

Don’t do

There are several things that should not be done during a thunderstorm. Some of the common mistakes are:

  • Going to untie cattle or to collect clothes from a clothesline tied to a tree (often coconut tree)
  • Lie down on the ground or stand with feet apart outdoors or indoors on the ground floor
  • Go fishing in a pond/lake/sea or play football/cricket in a large ground
  • Stand close to a tall tree or any other tall unprotected object
  • Speak over a land phone connection
  • Ride two-wheelers
  • Try to disconnect television or other equipment from power connection
  • Stand near window wearing gold ornaments or holding metallic vessels
  • Take shower bath or collect water from a pipe
  • Walk in open space holding umbrella with metal frame

Can do

  • Speak over mobile phone or cordless phone
  • Travel in a car or bus with fully metallic body without touching its metal parts
  • Cook in a traditional kitchen with firewood (won’t be safe in a house with tiled or thatched roof without lighting conductor installed)

 

പരസ്യങ്ങളിലെ തട്ടിപ്പുകള്‍

ഞാന്‍ മുമ്പു് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന chithariyachinthakal.blogspot.com എന്ന ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിയ ഒരു കാര്യം അതിന്റെ പ്രസക്തിയും പ്രാധാന്യവും പ്രമാണിച്ചു് ഇവിടെ വീണ്ടും നല്‍കുന്നതു് നന്നായിരിക്കും എന്നു് തോന്നിയതുകൊണ്ടു് ഇവിടെ പകര്‍ത്തുന്നു. പരസ്യങ്ങളിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണാജനകമായ കാര്യങ്ങളാണു് ഇതില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്നതു്. ഇതെല്ലാം വിശ്വസിച്ചു് പരസ്യത്തിലെ ഉല്പന്നം പലരും വാങ്ങുന്നുണ്ടാകും എന്നാണു് എനിക്കു് തോന്നുന്നതു്. ഈ ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്ന ചിലരെങ്കിലും അങ്ങനെ കബളിപ്പിക്കപ്പെടില്ല എന്നു് കരുതുന്നു. ഇതാ ഞാന്‍ മുമ്പെഴുതിയ ബ്രോഗ്:

പല ഉല്പന്നങ്ങളുടെയും പരസ്യങ്ങള്‍ കാഴ്ചക്കാരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മനഃപൂര്‍വ്വം നിര്‍മ്മിച്ചതല്ലേ എന്നു് സംശയം തോന്നിക്കുന്നതാണു്. അവയില്‍ ചിലവ മാത്രം ഇവിടെ വിവരിക്കട്ടെ. ഇതില്‍നിന്നു് വായനക്കാര്‍ക്കു് മറ്റു പല പരസ്യങ്ങളും സ്വയം തിരിച്ചറിയാനാവും എന്നു് വിശ്വസിക്കുന്നു.

പല്ലുകളെ പൊതിഞ്ഞു് സംരക്ഷിക്കുന്ന ടൂത്ത്പേസ്റ്റ്

കോള്‍ഗേറ്റ് ടുത്ത്പേസ്റ്റിന്റെ ഒരു ടെലിവിഷന്‍ പരസ്യത്തില്‍ കണ്ടതു് കോള്‍ഗേറ്റ് കൊണ്ടു് പല്ലു തേക്കുമ്പോള്‍ പല്ലിനെ ഒരു വെളുത്ത വസ്തു വന്നു് പൊതിയുന്നതായാണു്.  പോടുകളുണ്ടാകുന്നതില്‍ നിന്നു്ഇതു് പല്ലുകളെ സംരക്ഷിക്കും എന്നു് ഒരു ശബ്ദം പറയുന്നുമുണ്ടു് ഡോക്ടറുടെ വേഷമിട്ട ഒരു വ്യക്തിയെ പരസ്യചിത്രത്തില്‍ ആദ്യം മുതലേ കാണിക്കുന്നുണ്ടു്. ആ വ്യക്തിയാണു് പേസ്റ്റിന്റെ ഗുണത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നതു് എന്നു് കാണുന്നവര്‍ക്കു് തോന്നും. അതൊരു ഡോക്ടറാണു് പറയുന്നതു് എന്നു് പലരും ധരിച്ചാല്‍ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ ആ വേഷം കെട്ടാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഏതോ മോഡലാണെന്നു് ചിലര്‍ക്കൊക്കെ അറിയാമെങ്കിലും പലരും തെറ്റിദ്ധരിക്കും എന്നു് വിശ്വസിക്കാവുന്നതാണു്. എന്നുതന്നെയല്ല, അങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കണമെന്നുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെതന്നെയായിരിക്കണം പരസ്യചിത്രം നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും.

ഇതു് മൊത്തമായും മനുഷ്യരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണു് എന്നതാണു് സത്യം. കാരണം, പല്ലുകളെ പൊതിഞ്ഞു് സംരക്ഷിക്കാനുള്ള യാതൊരു വസ്തുവും ഒരു ടൂത്ത്പേസ്റ്റിലുമില്ല. സാധാരണയായി ടൂത്ത്പേസ്റ്റിലുള്ള ഘടകങ്ങള്‍ മൂന്നാണു്: 1. ഉരച്ചു് അഴുക്കു് കളയാനുപകരിക്കുന്ന (പാത്രം കഴുകാനായി ചാരം ഉപയോഗിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള) ജലത്തിലലിയാത്ത ഒരു പൊടി – ഇതു് അലുമിനിയം ഹൈഡ്രോക്സൈഡ്, കാല്‍സ്യം കാര്‍ബണേറ്റ്, എന്നിവയൊ കട്ടി കുറഞ്ഞ ചിലതരം പാറകളുടെ പൊടിയൊ ആവാം, 2. പല്ലില്‍ പോടുകളുണ്ടാക്കുന്നതും മോണരോഗങ്ങള്‍ വരുന്നതും തടയാനായി ഫ്ലൂറൈഡ് – ഇതു് സോഡിയം ഫ്ലൂറൈഡൊ സ്റ്റാന്നസ് (stannous, അതായതു് വെളുത്തീയത്തിന്റെ) ഫ്ലൂറൈഡൊ ആവാം, 3. അഴുക്കു കളയാനുള്ള പേസ്റ്റിന്റെ ശേഷി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനായി ഒരു ഡിറ്റര്‍ജന്റ്, ഇതു്  മറ്റു പല ഉല്പന്നങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന സോഡിയം ലോറില്‍ സള്‍ഫേറ്റ് (sodium lauryl sulphate, SLS) ആയിരിക്കും പലപ്പോഴും. ഇവ കൂടാതെ കാണാറുള്ള ചില ഘടകങ്ങള്‍ കൂടിയുണ്ടു്. ഒന്നു്, രോഗാണുക്കളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും (ട്രൈക്ലോസാന്‍ [Triclosan] അഥവാ സിങ്ക് ക്ലോറൈഡ് [zinc chloride] ആണു് ഇത്തരത്തിലൊന്നു്. ഇതു് ജിഞ്ചിവൈറ്റിസ്, അഥവാ മോണരോഗം, വരുന്നതു് തടയുമത്രെ. ഗുണകരമായ മറ്റൊരു ഘടകം പല്ലിലെ ഇനാമല്‍ (അതായതു് ഏറ്റവും പുറമെയുള്ള വെളുത്ത, കട്ടിയുള്ള ഭാഗം) നഷ്ടപ്പെടുന്നതു് തിരിച്ചു് വളരാന്‍ സഹായിക്കുന്ന കാല്‍സ്യം ഫോസ്ഫേറ്റ് (calcium phosphate) പോലത്തെ എന്തങ്കിലും ഘടകമാണു്. ഉവയെല്ലാം കൂടാതെ മിക്ക പേസ്റ്റിലും ചേര്‍ക്കുന്നതാണു്  രുചി നല്‍കാനായി പെപ്പര്‍മിന്റ്, സ്പിയര്‍മിന്റ് എന്നിവ പോലത്തെ എന്തെങ്കിലും വസ്തുവും പിന്നെ ആകര്‍ഷകമായ നിറം നല്‍കാനുള്ള രാസവസ്തുവും. ഇവയെല്ലാം കൂടാതെ, പേസ്റ്റ് ഉണങ്ങി പൊടിയായിത്തീരാതിരിക്കാനായി ഗ്ലിസറോള്‍, സോര്‍ബിറ്റോള്‍ തുടങ്ങി എന്തെങ്കിലും രാസവസ്തുവും ചേര്‍ക്കാറുണ്ടത്രെ (https://en.wikipedia.org/wiki/Toothpaste നോക്കൂ). ഏതാണ്ടിത്രയൊക്കെത്തന്നെയാണു് മിക്ക ടൂത്ത്പേസ്റ്റിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതു്, ബ്രാന്‍ഡുകള്‍ തമ്മില്‍ ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായുംഉണ്ടാകാം.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയിരിക്കെ, ഒരു പ്രത്യേക പേസ്റ്റില്‍ പല്ലിനെ പൊതിഞ്ഞു് സംരക്ഷിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്നുണ്ടെന്നു് പരസ്യത്തില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു് മനുഷ്യരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനല്ലെ? അല്ല, ഇനി അങ്ങനെയൊരു വസ്തു ഒരു പ്രത്യേക പേസ്റ്റില്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ടു് എങ്കില്‍, ആ വസ്തുവിന്റെ കണ്ടുപിടിത്തംതന്നെ വലിയൊരു വാര്‍ത്തയാകേണ്ടതായിരുന്നല്ലൊ! കാരണം, പല്ലുവേദനയുംപല്ലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളും പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളില്‍ വലിയൊരു പ്രശ്നം തന്നെയാണെ! അതല്ല ഈ പ്രത്യേക പേസ്റ്റ് ശരിക്കും ഒരു പ്രതിഭാസം തന്നെയാണെന്നു് നല്ല തെളിവുകള്‍ ലഭിക്കാതെ എനിക്കു് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല, കേട്ടോ. നിങ്ങള്‍ക്കോ?

ഇനി ഒരു പേസ്റ്റിനെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടു് മനഃപൂര്‍വ്വം എഴുതിയതാണെന്നു് ആരും കരുതണ്ട. കാണികളെ പരസ്യത്തിലുടെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുക എന്നതു് എല്ലാ കമ്പനിക്കാരും ചെയ്യുന്നതാണെന്നു്കാണാം. ഒരു ഉദാഹരണം മുകളില്‍ പറഞ്ഞെന്നു മാത്രം. മറ്റൊരു ഉദാഹരണം കൂടി പറയട്ടെ. മറ്റൊരു പേസ്റ്റിന്റെ (പെപ്സൊഡെന്റ്) പരസ്യത്തില്‍ പറയുന്നു, ദന്തഡോക്ടറന്മാര്‍ ഒരു കമ്പനിയുമായിച്ചേര്‍ന്നു് സവിശേഷമായ ഒരു പേസ്റ്റുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്നു്. അതില്‍ പല്ലിന്റെ മൊത്തം സംരക്ഷണത്തിനുവേണ്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ടു് എന്നു്. ഏതാണ്ടെല്ലാ പേസ്റ്റിലുമുള്ളതു് എന്തൊക്കെയാണെന്നു് മുകളില്‍ കണ്ടല്ലൊ. ഇതില്‍നിന്നു് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ചേര്‍ത്തു് പുതിയ പേസ്റ്റുണ്ടാക്കുകയും അതു് മറ്റു് സാധാരണ പേസ്റ്റുകളോടൊപ്പം വിപണിയിലിറക്കുകയും ചെയ്തു എന്നു് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല, കേട്ടോ. നമുക്കു് സവിശേഷ പേസ്റ്റുകള്‍ ഇപ്പോഴും മാര്‍ക്കറ്റിലുണ്ടു്. പല്ലിന്റെ ഇനാമല്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്കുള്ള പ്രത്യേക ടൂത്ത്പേസ്റ്റുകള്‍ ഒരു ഉദാഹരണമാണു്. അത്തരം പേസ്റ്റിനെല്ലാം വിലക്കൂടുതലുമാണു്. കാരണം, സാധാരണക്കാര്‍ക്കുപയോഗിച്ചാലും പ്രശ്നമുണ്ടാകാത്ത ഘടകങ്ങള്‍ ഇതിലുപയോഗിക്കാനാവില്ല എന്നതുകൊണ്ടു് മറ്റു് വിലക്കൂടിയ ഘടകങ്ങള്‍ അതില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടാവാം എന്നതുതന്നെ. അങ്ങനെയൊന്നുമല്ലാതെ ഈ ഒരു സാധാരണ പേസ്റ്റില്‍ മാത്രം പല്ലിനെ മൊത്തമായി സംരക്ഷിക്കുന്ന എന്തൊക്കെയൊ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു എന്ന അവകാശവാദം വിഡ്ഢിപ്പെട്ടിയായ ടെലിവിഷനു മുന്നിലിരിക്കുന്നവരെ വിദഗ്ദ്ധമായി കളിപ്പിക്കാനല്ലേ എന്നു് ഞാന്‍ സംശയിച്ചാല്‍ അതിനെന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവുമൊ?  ഡോക്ടറുടെ വേഷമിട്ട ഒരാള്‍ വന്നു് ഈ പേസ്റ്റിന്റെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ വാഴ്ത്തുന്നതു് കാഴ്ചക്കാരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനല്ലേ എന്നു് സംശയം.

കുട്ടികളുടെ വളര്‍ച്ച ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്ന പാനീയം

ഇനി മറ്റൊരു പരസ്യത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാം. കോംപ്ലാന്‍ എന്ന, കുട്ടികളെ അതിമാനുഷരാക്കും എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ പലരും നല്ല വിലകൊടുത്തു് മേടിച്ചു് കലക്കി കുട്ടികള്‍ക്കു് കൊടുക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ പരസ്യം നിങ്ങളും കണ്ടിരിക്കുമല്ലൊ. കോംപ്ലാന്‍ കുടിച്ചാല്‍  കുട്ടികള്‍ നാലിരട്ടി വേഗത്തില്‍ വളരും എന്നാണു് പരസ്യത്തില്‍ അവകാശപ്പെടുന്നതു്. ഇതെങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്നുകൂടി പരസ്യക്കാര്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നാല്‍ കൊള്ളാമായിരുന്നു. കാരണം, ഒരു കുട്ടിയുടെ വളര്‍ച്ചയെ ഇത്രയെളുപ്പത്തില്‍ സ്വാധീനിക്കാമെങ്കില്‍ അതിനുള്ള വിദ്യ ലോകത്താകമാനം പ്രശസ്തമായേനെ. ഉയരമുളളവര്‍ക്കു് പല കളികളിലും മുന്‍ഗണനയുണ്ടു്. ബാസ്ക്കറ്റ്ബോളും വോളിബോളും ഉദാഹരണങ്ങള്‍. കുട്ടി എത്ര ഉയരം വയ്ക്കും എന്നതു് കുട്ടിക്കു് മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തുനിന്നു് കിട്ടിയ ജീനുകളെയാണു് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതു്. എന്നാല്‍ വളരാനാവശ്യമായ പോഷകങ്ങള്‍ ലഭിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ജീനുകള്‍ കിട്ടിയതുകൊണ്ടു് പ്രയോജനമില്ലതാനും. അങ്ങനെ, ജീനുകളും പോഷകാഹാരങ്ങളും ചേര്‍ന്നാണു് ഒരാളുടെ വളര്‍ച്ച നിശ്ചയിക്കുന്നതു്. ജനിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ ചെയ്യാവുന്നതു് ആവശ്യത്തിനുള്ള പോഷകാഹാരങ്ങള്‍ നല്‍കുക മാത്രമാണു്. ഇനി പോഷകാഹാരങ്ങള്‍ കുറെയേറെ നല്‍കിയതുകൊണ്ടു് ഒരു കുട്ടി കുറെയധികം വളരില്ല. ഇനി കോംപ്ലാന്‍ എന്ന പൊടിയില്‍ എന്താണു് ഇത്ര സ്പെഷ്യലായുള്ളതു് എന്നു് അവര്‍ പറയുന്നുമില്ല. അവരുടെ വെബ്സൈറ്റില്‍ നോക്കിയാല്‍ മനസിലാകുന്നതു്, കോംപ്ലാന്‍ എന്നതു് ലഘുവായുള്ള, എന്നാല്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ആഹാരമാണു് എന്നാണു്. അവര്‍ തന്നെ പറയുന്നതു്, നിങ്ങള്‍ക്കു് വിശപ്പില്ലെങ്കില്‍ ആവശ്യത്തിനു് ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതുകൊണ്ടു് പോഷകക്കുറവുണ്ടാകാം. അതിനു് പരിഹാരമാണു് കോംപ്ലാന്‍ എന്നാണു്. കോംപ്ലാന്‍ (Complan) എന്ന പേരുതന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി പ്ലാന്‍ ചെയ്ത ഭക്ഷണം (COMpletely PLANned) എന്നതില്‍ നിന്നാണത്രെ ഉണ്ടായതു്. അതാണു് സത്യമെങ്കില്‍ അതെങ്ങനെ കുട്ടിയുടെ വളര്‍ച്ച നാലിരട്ടിയാക്കും? കമ്പനി വിശദീകരിക്കേണ്ട കാര്യമാണിതു്.

കോംപ്ലാനിന്റെ സ്വന്തം വെബ് സൈറ്റ് (http://www.complan.com/index.php/what-is-complan/) പറയുന്നതെന്താണെന്നു നോക്കാം. മാര്‍ച്ച് 4, 2013നു് വെബ് സൈറ്റ് നോക്കിയപ്പോള്‍ കിട്ടിയതു് ഇതാണു്: “Whether you’re off your food because you’re recovering from an illness, feeling stressed, or simply not feeling able to face a full meal, Complan could help provide you with essential nutrients.” അതായതു്, “നിങ്ങള്‍ അസുഖം കാരണമൊ മാനസിക പിരിമുറുക്കം കാരണമൊ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണത്താലൊ  സാധാരണ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വയ്യാതായിരിക്കുകയാണൊ, എങ്കില്‍ ശരീരത്തിനത്യാവശ്യമായ പോഷകങ്ങള്‍ ലഭിക്കാന്‍ കോംപ്ലാനിനു് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനാകും.” ഇതു് സത്യമാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ഈ സാധനം കുട്ടിയുടെ വളര്‍ച്ച എങ്ങിനെ നാലിരട്ടി ആക്കും എന്നു് സത്യമായും എനിക്കു് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല കേട്ടോ. അഥവാ നിങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കെങ്കിലും മനസിലായിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ദയവുചെയ്തു് ഈ ബ്ലോഗില്‍ ഒരു കമന്റായി ഒന്നു് വിശദീകരിച്ചു തരണേ!

ഭക്ഷണപദാര്‍ത്ഥങ്ങളും മറ്റും വിശ്ലേഷണം ചെയ്തു് പഠിക്കാനുള്ള ലബോറട്ടറിയില്‍ (Government Analysts Laboratory) പ്രവര്‍ത്തിയെടുത്തിരുന്ന എന്റെ ഒരു സൂഹൃത്തു പറയുന്നതു്, കോംപ്ലാനില്‍ ഉണ്ടെന്നു് അവരവകാശപ്പെടുന്ന പ്രൊട്ടീനുകള്‍ പാലിലുള്ള പ്രൊട്ടീനുകള്‍ തന്നെയാണത്രെ. എന്നുവച്ചാല്‍  കോംപ്ലാന്‍ എന്ന പേരില്‍ നമുക്കു് വില്‍ക്കുന്ന സാധനത്തില്‍ അധികവും പാല്‍പ്പൊടിയാണു്!

ഇനി അവര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നതുപോലെ അതു് കുട്ടികളുടെ വളര്‍ച്ച വേഗത്തിലാക്കുന്നുണ്ടു് എന്നുതന്നെ കരുതാം. നാലിരട്ടിയൊ രണ്ടിരട്ടിയൊ എന്നതു പോകട്ടെ. സാധാരണഗതിയില്‍ കുട്ടി വളരുന്നതിനെക്കാള്‍ കുറെയധികം ഉയരമുണ്ടാവാന്‍ ഇതു് സഹായിക്കും എന്നു തല്ക്കാലം വിചാരിക്കാം. ഇതു് കുട്ടിയുടെ ആരോഗ്യത്തിനു് നല്ലതാണൊ എന്ന കാര്യം കൂടി നമ്മള്‍ ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ടു്. ഉയരം കൂടുമ്പോള്‍ ഹൃദയം കൂടുതല്‍ ശക്തിയോടെ രക്തം പമ്പു ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇതു് ഹൃദയത്തിനെ കൂടുതല്‍ തളര്‍ത്താനിടയുണ്ടു്. ഭാവിയില്‍ ഹൃദയസംബന്ധിയായ ദീനങ്ങള്‍ വരാനുള്ള സാദ്ധ്യത ഇതു് കൂട്ടും എന്നാണു് മനസിലാക്കിയിരിക്കുന്നതു്.  പരസ്യം കൊടുത്ത കമ്പനി ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി മിണ്ടുന്നതേയില്ല എന്നോര്‍ക്കുക. സ്വാഭാവികം മാത്രം. കാരണം നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയുടെ ആരോഗ്യത്തിലല്ല അവരുടെ താല്പര്യം. മറിച്ചു് അവരുടെ ലാഭത്തില്‍ മാത്രമാണു്.

ഈ ലേഖനത്തില്‍ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടെങ്കില്‍ വായനക്കാര്‍ ദയവുചെയ്തു് കമന്റുകളായി എഴുതാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.

ഇതാ ഒരു ചെറിയ അപ്ഡേറ്റ്. ഇംഗ്ലിഷിലായതില്‍ ഖേദിക്കുന്നു. തല്ക്കാലം തര്‍ജമ ചെയ്യാനുള്ള സാവകാശമില്ല. വെബ്‌സൈറ്റില്‍നിന്നു് നേരിട്ടു് പകര്‍ത്തിവച്ചതാണെ. ഇതാ:

The makers of the classic British bedtime and energy drinks Horlicks and Complan have been criticised over claims that they can help children pass their exams.

Similar claims in an advertisement on British television, that Horlicks makes children “taller, stronger, sharper,” were rejected in a ruling by the UK Advertising Standards Authority.

Campaigners in India said the local commercials exploit the anxiety of parents for their children to do well in examinations – and become celebrated ‘class toppers’ – with unsubstantiated claims.

According to advertisements on Indian television, children who drink the energy drink Complan twice a day soon become “exam ready.” It asks parents if their children “forget things they learn for their exams?” and suggests two cups of Complan “will charge your children’s brain and improve their ability to retain what they learn.” Horlicks, which in India is fortified with supplements and vitamins, claims it “builds up attention, concentration and makes children stronger by making both the brain and the body ready for exams”.

GlaxoSmithKline, the British company which makes Horlicks says its claims are backed by tests carried out at India’s National Institute of Nutrition in Hyderabad, which were upheld the college’s Scientific Advisory Committee.

Critics however said the tests were carried out on a small sample size and that the claims would not be allowed to be made in developed countries.

(source: http://www.telegraph.co.uk/finance/newsbysector/retailandconsumer/9148401/Horlicks-and-Complan-criticised-in-India-over-claims-they-can-help-children-pass-exams.html)

ഇപ്പോള്‍ കോംപ്ലാന്‍ ഓര്‍മ്മശക്തിയെയും മെച്ചപ്പെടുത്തും എന്നു് പരസ്യം ചെയ്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടല്ലൊ. പരീക്ഷക്കാലം വരുന്നതു് പ്രമാണിച്ചാവണം. ഈ അവകാശവാദത്തിനു് എന്തെങ്കിലും ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുകള്‍ അവര്‍ നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍ നന്നായിരുന്നു. ബ്രിട്ടനില്‍ നിരോധിച്ച പരസ്യം ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഇറക്കി എന്നു മാത്രം. ഇതൊന്നും നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ഇവിടെ ആരുമില്ലല്ലൊ. നമ്മെ പമ്പരവിഡ്ഢികളാക്കി അവര്‍ നമ്മുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന പണവും തട്ടിയെയുത്തുകൊണ്ടു് പോയാലും സര്‍ക്കാര്‍ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന സംഘടനകളുമില്ല.

ഓട്ട്സ് തിന്നൂ ഓട്ട്സ്

കുറച്ചുകാലമായി നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ പ്രചരിപ്പിച്ചുവരുന്ന ഒരു ഭക്ഷ്യവസ്തുവാണു് ഓട്ട്സ്. ഇതെന്തോ വിശേഷ ഔഷധഗുണമുള്ള വസ്തുവാണെന്നാണു് പ്രചരണം. ഈ സാധനം കഴിച്ചാല്‍ എല്ലാ അസുഖങ്ങളും മാറി ചിരഞ്ജീവിയായിത്തീരും എന്നുള്ള മട്ടിലുള്ള പരസ്യങ്ങള്‍ പോലും കാണാം. ഓട്ട്സ് കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന ഓരോ ബ്രാന്റിന്റെയും പരസ്യത്തില്‍ പറയുന്നതു് അവരുടെ ഓട്ട്സ് കഴിച്ചാല്‍ കോളസ്റ്ററോള്‍ ശരീരത്തില്‍ ഇല്ലാതാകും, രക്തസമ്മര്‍ദ്ദം ഇല്ലാതാകും എന്നിങ്ങനെ മനുഷ്യരെ വശീകരിക്കാനുള്ള സവിശേഷ കാര്യങ്ങളാണു്. എന്നാല്‍ ഇതിന്റെ പിന്നിലുള്ള സത്യമെന്താണു്?

അരിയും ഗോതമ്പും പോലെതന്നെയുള്ള മറ്റൊരു ധാന്യമാണു് ഓട്ട്സ്. മിതശീതോഷ്ണ കാലാവസ്ഥയിലാണു് അതു് നന്നായി വളരുക എന്നതുകൊണ്ടു് നമുക്കു് തീരെ പരിചിതമല്ലാത്ത വസ്തുവാണതു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു് കബളിപ്പിക്കാനും എളുപ്പമാണു്. വാസ്തവത്തില്‍ അരിയിലും ഗോതമ്പിലും എല്ലാമുള്ള ഗുണങ്ങള്‍ തന്നെയാണു് ഓട്ട്സിലുമുള്ളതു്. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണു് അതിത്ര വിശേഷമായി പറയപ്പെടുന്നതു്? അതു് മനസിലാകുന്നതിനു് പാശ്ചാത്യരുടെ ഭക്ഷണരീതി പരിശോധിക്കണം.

ദിവംഗതനായ ഡോ. സി.ആര്‍. സോമന്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടു്, അദ്ദേഹം മെഡിസിനു് പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്തു് അവരെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നതു്, ശുദ്ധീകരിച്ച ഭക്ഷണങ്ങള്‍ മാത്രമെ കഴിക്കാവൂ എന്നായിരുന്നു എന്നു്. അതായതു്, ഗോതമ്പിലെ തവിടുള്‍പ്പെടുന്ന അറുപതു് ശതമാനത്തോളം കളഞ്ഞിട്ടു് അവശേഷിക്കുന്ന നാല്പതു് ശതമാനമായിരുന്നു ഭക്ഷ്യയോഗ്യമെന്നു് കരുതിയിരുന്നതു്. അങ്ങനെയാണു് ഗോതമ്പും പഞ്ചസാരയും എല്ലാം ശുദ്ധീകരിച്ചു് ഉയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയതു്.

പണ്ടൊരുകാലത്തു് രണ്ടാം ലോകയുദ്ധം കഴിഞ്ഞു് ഭക്ഷ്യക്ഷാമം നേരിടുന്ന കാലത്തു് അമേരിക്കയില്‍നിന്നു് ശുദ്ധീകരിച്ച ഗോതമ്പുമാവു് ലോകത്തിന്റെ പലഭാഗത്തും എത്തിയിരുന്നു. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഇന്ത്യയിലും. നാമിന്നു് മൈദ എന്നു വിളിക്കുന്ന അതേ സാധനം. അതിനു് “അമേരിക്കന്‍ മാവു്” എന്ന ഓമനപ്പേരാണു് അക്കാലത്തു് ഇട്ടിരുന്നതു്. അതില്‍ കുറെ ഭാഗം റൊട്ടി (bread) ഉണ്ടാക്കാനായി ബേക്കറികളിലേക്കു് പോയിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. എന്നാല്‍ വലിയൊരു ഭാഗം പോയതു് പശയുണ്ടാക്കാനായിരുന്നു. വെള്ളത്തിലിട്ടു് തിളപ്പിച്ചു് കുറുക്കിയാല്‍ നല്ല പശയായി. അല്പം തുരിശും (copper sulphate) കൂടി ചേര്‍ത്താല്‍ കൃമികളും ശല്യം ചെയ്യില്ല. ഈ മാവു് ഫലപ്രദമായ പശയാകുന്നതു് അതില്‍ മുഴുവനും സ്റ്റാര്‍ച്ച് ആയതുകൊണ്ടാണു്. അതായതു് ഗോതമ്പിലെ ഗുണമുള്ള തവിടും നാരുകളും എല്ലാം നീക്കിയശേഷം വെറും കാര്‍ബോഹൈഡ്രേറ്റ് മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ചതാണു് മൈദ എന്ന സാധനം. അതിനു് കഞ്ഞിവെള്ളത്തിന്റെ ഗുണം പോലുമില്ല എന്നു പറയാം.

ഇങ്ങനെ ശുദ്ധീകരിച്ചു് ഗുണേങ്ങലൊന്നുമില്ലാതാക്കിയ ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ പരക്കെ ഉപയോഗത്തിലായി. അതുപോലെതന്നെ, ദീര്‍ഘകാലം സൂക്ഷിക്കത്തക്ക രീതിയില്‍  പ്രിസര്‍വ്വേറ്റീവുകളും ചേര്‍ത്തു് ടിന്നുകളിലാക്കിയ പച്ചക്കറികളും ഫലങ്ങളും (fruits) സൌകര്യം പ്രമാണിച്ചു് പ്രചുര പ്രചാരം നേടി. ഇതൊന്നും ആരോഗ്യത്തിനു് നന്നല്ല എന്നു് മനസിലാക്കിത്തുടങ്ങിയതു് അവിടങ്ങളില്‍ ഹൃദ്രോഗങ്ങളും അര്‍ബൂദവും മറ്റും പ്രചരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണു്. അതിന്റെ ഫലമായാണു് വ്യാവസായിക പ്രക്രിയകള്‍ക്കു് വിധേയമാകാത്ത സ്വാഭാവിക ഭക്ഷണങ്ങളും ധാരാളം നാരുകളും കഴിക്കേണ്ടതാണു് എന്ന തിരിച്ചറിയല്‍. ആ സാഹചര്യത്തിലാണു് ഓട്ട്സ് അവിടങ്ങളില്‍ സുപ്രധാനമാകുന്നതു്. കാരണം അവര്‍ പ്രകൃത്യായുള്ള ഓട്ട്സും അതിന്റെ തവിടും മറ്റും കൂടുകളിലും ടിന്നുകളിലും മറ്റുമാക്കി കച്ചവടം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വാഭാവികമായും അതിലടങ്ങിയ നാരുകളും മറ്റും ശരീരത്തിനു് ഗുണം ചെയ്യുന്നു. ശരീരത്തില്‍ അധികമായുള്ള കോളസ്റ്ററോളിനെ നീക്കം ചെയ്യാന്‍ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ ഭക്ഷണരീതിയില്‍ രാഷ്ട്രാന്തരീയ കമ്പനികള്‍ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചിട്ടും കാര്യമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതു് സന്തോഷകരമായ കാര്യമാണു്. ഇന്നും നമ്മളില്‍ മിക്കവരും കഴിക്കുന്നതു് പരമ്പരാഗതമായ ഇഡ്ഡലിയും ദോശയും പുട്ടും ഒക്കെത്തന്നെയാണല്ലൊ. നാമുപയോഗിക്കുന്ന പുഴുക്കലരിയിലാണെങ്കില്‍ കുറെയൊക്കെ തവിടുണ്ടുതാനും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തവിടു് കളഞ്ഞ പച്ചരിയെക്കാള്‍ ആരോഗ്യകരമാണു് നമ്മുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ധാന്യം. കൂടാതെ ചീര, തുടങ്ങിയ ഇലവര്‍ഗങ്ങളും പച്ചക്കറികളും ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചാല്‍ നമുക്കാവശ്യമായ നാരുകള്‍ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലാം കൊണ്ടു് എന്തോ ദിവ്യവസ്തുവാണെന്നു് ധരിച്ചു് ഓട്ട്സ് വാങ്ങിക്കഴിക്കുന്നതു് അതു് വില്‍ക്കുന്ന കമ്പനിയ്ക്കു മാത്രമെ ഗുണം ചെയ്യൂ. ഹോര്‍ലിക്സ് ഓട്ട്സിന്റെയും മറ്റും പരസ്യം കണ്ടു് നമ്മളാരും പണം വെറുതെ കളയേണ്ടതില്ല. ധാരാളം നാരുകള്‍ കിട്ടാനായി ധാരാളം ഇലവര്‍ഗങ്ങളും മറ്റും കഴിക്കുയും കുറെയൊക്കെ പച്ചയ്ക്കുതന്നെ (സാലഡ്, ചള്ളാസ് തുടങ്ങിയ പേരുകളില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന രീതിയില്‍) കഴിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ മതിയാകും.

(ഈ ലേഖനം ക്രിയേറ്റീവ് കോമണ്‍സ് by-sa ലൈസന്‍സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതു് ഇതേപടിയൊ മാറ്റങ്ങളോടെയൊ ഏതു് മാദ്ധ്യമത്തിലും പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനു് പ്രത്യേകം അനുവാദം തേടേണ്ടതില്ല)

The Man Who Lives Without Money

Just read this story about a man who decided to live without money! And thought I should share this here.

To quote Wikjipedia, “Mark Boyle aka The Moneyless Man (born 8 May 1979) is an Irish activist and writer best known for founding the online Freeconomy Community, and for living without money since November 2008.[1] Boyle writes regularly for the Freeconomy Blog and British newspaper The Guardian. His first book, The Moneyless Man: A Year of Freeconomic Living was published in 2010. Boyle currently lives near Bath, in South-west England.”

I was impressed when I read some of his quotations from Wikipedia. He says, for instance, “”If we grew our own food, we wouldn’t waste a third of it as we do today. If we made our own tables and chairs, we wouldn’t throw them out the moment we changed the interior decor. If we had to clean our own drinking water, we probably wouldn’t contaminate it.” Very simple, but very true, is it not? Just like Gandhiji’s thoughts that made him choose this style of life.

Here is another one: “The degrees of separation between the consumer and the consumed have increased so much that we’re completely unaware of the levels of destruction and suffering embodied in the stuff we buy.”

I think it is better that you read from the original sources rather than I try to paraphrase them. See this story, which was posted in Facebook, from where I learned about this man: http://www.whydontyoutrythis.com/2013/10/the-man-who-lives-without-money.html

Or read this page in wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_Boyle_(Moneyless_Man)

Of course, everyone may not be able to emulate him. But, his importance is, I think, in showing that a different life is possible, that could give us a different world without much of today’s problems. I believe that it is such different, perhaps “crazy” people who will finally change the world into a better place for living.

The incredible story of the missing mongrel

This is something that appeared in “The Hindu” here. It is an incredible story that is unbelievable. But apparently, true. I am copying the whole text here for the convenience of readers, though you should probably see the original site to convince yourself about its validity or if you feel like finding the author or writing to her. So, here is the story:

This is a magical story about my lost dog.

I have three mongrel dogs, around 18 months old. Two brothers came straight from their mother to us when they were a month old. As pups, they looked like huskies with their blonde coats. The third, Prince, a month or two older, had survived the harsh street life of Madras. My cook found him and brought him to us. He has a faint resemblance to an Alsatian’s colouring but with a very curly tail. A handsome dog wearing a red collar with a nametag attached. He fitted in but his experiences had scarred him and he would not take a daily walk on the road. The gate could remain wide open and he would not put a foot outside. He was frightened of the street.

One night, my careless watchman left the gate open. Prince and one brother, Apu, chasing a cat, raced up the 50-metre earthen lane that leads to my house. Moments later came thunder, lightning and heavy rains. Apu raced back, Prince vanished into the storm. Dog experts tell us that the first 48 hours are vital in finding a lost dog. It hasn’t gone far. After that the odds mount – a month is ‘forget it, you’ll never see it again. He’s moved too far searching for his home.’ Prince isn’t friendly, he is xenophoic and doesn’t allow strangers to touch him.

I searched for him, whistling and calling, but he was nowhere in sight. The next day, Maureen, my staff and I walked the streets looking for him. Two days later, my gardener saw him half down my road by a teashop and tried to catch him. Too frightened, Prince ran. It turned out he had been hiding first in a building site and then down a lane. It was raining again but we searched all the roads and lanes. Like every road, we have our share of street dogs, always in the same spot, looking well fed. No Prince. I created a poster with his photograph and offered a generous reward for the finder. These were distributed throughout the neighbourhood and stuck on walls. A woman called, she’d seen him at 4 am nearby. Maureen and I went out at four the next day, walked and called. Then someone said he was seen at night and we walked at nights. He had vanished again. The Hindu, in its Pet’s column, had him with his photo as a missing dog. Two weeks later, the paper ran it again. A local paper also ran a story of him, with his photo. He was also on two Facebook sites. I must add that people do respond and call in, but this time – silence. No one had seen him. If he was a pedigree, someone would have stolen him. He’s a mutt, a street dog, a mongrel with no monetary value.

Two good friends, Angelika, a German woman living in the city, and Kiran whose mother is German, suggested we consult a dog psychic living in Germany. A German dog psychic!! And living 10,000 miles away! As two weeks had passed since his sighting, I would try anything. I knew the odds were stacking up against us finding him. I Googled ‘dog psychic’ and found a few in America, and very expensive. Germany was closer, for what that was worth. The psychic needed his photo, our photos, staff photos and shots of our house, the lane. Obediently, we sent them off. She lives in a village in pristine Germany and I wonder how she’ll penetrate the Indian chaos. Three days later, she emailed in German (translated for us by Angelika). She wrote that he was very frightened and desperate. That stressed us further as we knew he hated the streets. She continued that ‘Prince showed me that he was hiding under a blue tarpaulin in a building site.’ She added that it was near us. There are seven building sites on my road alone, and we visited every one. In one, there was a blue tarpaulin but he wasn’t under it. How on earth, sitting in Germany did she see that through his eyes? How are they ‘talking’? She speaks German, possibly English, he has a dog’s grasp of English, Tamil and Telugu!

A week later, in the evening, the “ironing” man down the road, called saying Prince had just run past him very fast. I raced over. He and another man gave chase on their scooters but lost him when he turned a corner. Everyone now searched up and down roads, lanes, houses. Again, he had vanished. Kiran texted us to leave our gate wide open 24×7 and at night we placed a couple of his toys – my chewed Nike tennis shoe, a plastic ball – in the hope that passing by he’d recognise his toys. No further word from the psychic.

It was now four weeks. I had 15,000 flyers printed and slipped them into two major newspapers distributed in my area. Surely, someone would see him now. I did get a call and went to the place but none had seen him in that area.

It was nearing five weeks and we felt desperate for Prince, frightened, alone, hungry, thirsty. Was he alive? Kiran offered to contact the psychic again who emailed back a day later and thanks to Angelika we got the translation in the evening: he is still alive, lost, frightened, and confused. Searching for food, a human had thrown a stone at him. (I felt almost ill). She wrote on: ‘He’s showing me an arc or arch, a house with outside stairs leading to the roof, a muddy field, a dirt road, a broken wall, an old house, a sloping road. It could be on the edge of town. I told him to stay where he is as Maureen and Tim will find you. Don’t move away.’ It was confusing.

At dawn, we are out on our hunt. Not far is, not an arch, but a pillar, a possibility. We scour the area but there are no old houses or broken walls, nor stairs. Later, we cruise and I spot a metal arch over a school entrance and nearby a broken wall, with a muddy area behind it. We walk all around calling and whistling. No response. For five weeks, I’ve been stressed, and cannot work in my worry for him. It sounds hopeless.

In the evening, we get a SMS on Maureen’s dying phone from a friend, Devika. We’re in a mobile store trying to revive it. The psychic’s mail had been forwarded to Devika, an animal lover. Devika’s friend, Shatru, knows that there are some old houses and lanes near the local telephone exchange. That is about a mile away, along very busy, noisy, chaotic roads. It’s a zigzag route too. We drive over, park and see a muddy lane beside the exchange. We walk down it, calling and whistling, the lane curves sharply to a dead end.

But, at the end, is an old house with an outside STAIRCASE leading up to the roof. We hurry into the muddy compound, calling and whistling. No Prince. The watchmen on the lane, shake their heads when I show them his photograph. Watchmen are not observant persons.

When we get back to the road, we stop and stare. Right opposite, there is a splendid ARCH spanning the entrance to an apartment block.

We check with that watchman and an autorickshaw driver. They are helpful but, no, they haven’t seen the dog.

Next to this grand arch entrance is a dark lane about 100 yards long. We walk down, calling, whistling. At the end is an old house, a half broken wall. The watchman there says he hasn’t seen any dog. We walk back, feeling more depressed, calling and whistling. Parallel to this lane is another dark one, just as long. We turn into it.

I am a few feet ahead, Maureen’s behind. She says: ‘There’s a dog here.’

I turn. There is a bundle of something at her feet. It’s silent; its tail flickers. The light is so bad, it’s only a shape and I bend down. It’s a muddy colour. Prince has a darker coat. But it looks like him. The dog has a collar and hanging from it is a glitter of metal. I scoop him up. It is PRINCE. His tail now a windshield wiper. It is my happiest moment when he rests his tired head against my shoulder and nuzzles my neck, and then nuzzles Maureen as we hug and kiss him. I know he is as happy to have heard our calls and my whistle.

He had come in from behind us, so it meant he was down that first lane and followed my calls. He had been missing 37 days. Though we’re holding him, we can’t believe we have found him. He looks as dazed, all three thinking we’re dreaming.

When we reach home, the word spreads we’ve found him. He is heartbreakingly thin, very dirty, dried mud on his coat and has scars on his forehead and cheek that look like dog bites. He had been in a fight. He had lost two kilograms but someone, somewhere, had given him scraps of food to keep him alive. He drinks a large bowl of water as if he has not had a drink for days. He is traumatised, still afraid though in his home. The two brothers sniff him suspiciously, and keep their distance. For the five weeks they had a monopoly of our love and attention and now Prince is back home. Fussed over by us all, fed, washed, brushed.

That psychic is unbelievable. How did she see through his eyes? I cannot explain it or even understand how she does it. I gather she is well known too. She will visit Chennai in January and we will have her over for a grand meal. We have to see how Prince reacts to her in person.

http://www.thehindu.com/features/magazine/the-missing-mongrel/article5357814.ece

Design with the blind in mind

Every nation has a number of people who have some kind of disabilities, be it right from birth or acquired later in life through an accident or illness. But nations differ in the way they treat their less fortunate fellow citizens. I admit that I became more aware of the problems of disabled (or, “differemtly abled” to be more politically correct) after I had a stroke and myself became partially disabled. Perhaps because of that, I was really attracted by the words of this American who went blind after a surgery in his best years. I heard this in a TED talk, but let me just copy the transcribed speech here:

So, stepping down out of the bus, I headed back to the corner to head west en route to a braille training session. It was the winter of 2009, and I had been blind for about a year. Things were going pretty well. Safely reaching the other side, I turned to the left, pushed the auto-button for the audible pedestrian signal, and waited my turn. As it went off, I took off and safely got to the other side. Stepping onto the sidewalk, I then heard the sound of a steel chair slide across the concrete sidewalk in front of me. I know there’s a cafe on the corner, and they have chairs out in front, so I just adjusted to the left to get closer to the street. As I did, so slid the chair. I just figured I’d made a mistake, and went back to the right, and so slid the chair in perfect synchronicity. Now I was getting a little anxious. I went back to the left, and so slid the chair, blocking my path of travel. Now, I was officially freaking out. So I yelled, “Who the hell’s out there? What’s going on?” Just then, over my shout, I heard something else, a familiar rattle. It sounded familiar, and I quickly considered another possibility, and I reached out with my left hand, as my fingers brushed against something fuzzy, and I came across an ear, the ear of a dog, perhaps a golden retriever. Its leash had been tied to the chair as her master went in for coffee, and she was just persistent in her efforts to greet me, perhaps get a scratch behind the ear. Who knows, maybe she was volunteering for service. (Laughter)

But that little story is really about the fears and misconceptions that come along with the idea of moving through the city without sight, seemingly oblivious to the environment and the people around you.

So let me step back and set the stage a little bit. On St. Patrick’s Day of 2008, I reported to the hospital for surgery to remove a brain tumor. The surgery was successful. Two days later, my sight started to fail. On the third day, it was gone.

Immediately, I was struck by an incredible sense of fear, of confusion, of vulnerability, like anybody would. But as I had time to stop and think, I actually started to realize I had a lot to be grateful for. In particular, I thought about my dad, who had passed away from complications from brain surgery. He was 36. I was seven at the time. So although I had every reason to be fearful of what was ahead, and had no clue quite what was going to happen, I was alive. My son still had his dad. And besides, it’s not like I was the first person ever to lose their sight. I knew there had to be all sorts of systems and techniques and training to have to live a full and meaningful, active life without sight.

So by the time I was discharged from the hospital a few days later, I left with a mission, a mission to get out and get the best training as quickly as I could and get on to rebuilding my life. Within six months, I had returned to work. My training had started. I even started riding a tandem bike with my old cycling buddies, and was commuting to work on my own, walking through town and taking the bus. It was a lot of hard work.

But what I didn’t anticipate through that rapid transition was the incredible experience of the juxtaposition of my sighted experience up against my unsighted experience of the same places and the same people within such a short period of time.

From that came a lot of insights, or outsights, as I called them, things that I learned since losing my sight. These outsights ranged from the trival to the profound, from the mundane to the humorous. As an architect, that stark juxtaposition of my sighted and unsighted experience of the same places and the same cities within such a short period of time has given me all sorts of wonderful outsights of the city itself. Paramount amongst those was the realization that, actually, cities are fantastic places for the blind. And then I was also surprised by the city’s propensity for kindness and care as opposed to indifference or worse. And then I started to realize that it seemed like the blind seemed to have a positive influence on the city itself. That was a little curious to me.

Let me step back and take a look at why the city is so good for the blind. Inherent with the training for recovery from sight loss is learning to rely on all your non-visual senses, things that you would otherwise maybe ignore. It’s like a whole new world of sensory information opens up to you. I was really struck by the symphony of subtle sounds all around me in the city that you can hear and work with to understand where you are, how you need to move, and where you need to go. Similarly, just through the grip of the cane, you can feel contrasting textures in the floor below, and over time you build a pattern of where you are and where you’re headed. Similarly, just the sun warming one side of your face or the wind at your neck gives you clues about your alignment and your progression through a block and your movement through time and space. But also, the sense of smell. Some districts and cities have their own smell, as do places and things around you, and if you’re lucky, you can even follow your nose to that new bakery that you’ve been looking for.

All this really surprised me, because I started to realize that my unsighted experienced was so far more multi-sensory than my sighted experience ever was. What struck me also was how much the city was changing around me. When you’re sighted, everybody kind of sticks to themselves, you mind your own business. Lose your sight, though, and it’s a whole other story. And I don’t know who’s watching who, but I have a suspicion that a lot of people are watching me. And I’m not paranoid, but everywhere I go, I’m getting all sorts of advice: Go here, move there, watch out for this. A lot of the information is good. Some of it’s helpful. A lot of it’s kind of reversed. You’ve got to figure out what they actually meant. Some of it’s kind of wrong and not helpful. But it’s all good in the grand scheme of things.

But one time I was in Oakland walking along Broadway, and came to a corner. I was waiting for an audible pedestrian signal, and as it went off, I was just about to step out into the street, when all of a sudden, my right hand was just gripped by this guy, and he yanked my arm and pulled me out into the crosswalk and was dragging me out across the street, speaking to me in Mandarin. (Laughter) It’s like, there was no escape from this man’s death grip, but he got me safely there. What could I do? But believe me, there are more polite ways to offer assistance. We don’t know you’re there, so it’s kind of nice to say “Hello” first. “Would you like some help?”

But while in Oakland, I’ve really been struck by how much the city of Oakland changed as I lost my sight. I liked it sighted. It was fine. It’s a perfectly great city. But once I lost my sight and was walking along Broadway, I was blessed every block of the way.

“Bless you, man.”

“Go for it, brother.”

“God bless you.”

I didn’t get that sighted. (Laughter) And even without sight, I don’t get that in San Francisco. And I know it bothers some of my blind friends, it’s not just me. Often it’s thought that that’s an emotion that comes up out of pity. I tend to think that it comes out of our shared humanity, out of our togetherness, and I think it’s pretty cool. In fact, if I’m feeling down, I just go to Broadway in downtown Oakland, I go for a walk, and I feel better like that, in no time at all.

But also that it illustrates how disability and blindness sort of cuts across ethnic, social, racial, economic lines. Disability is an equal-opportunity provider. Everybody’s welcome. In fact, I’ve heard it said in the disability community that there are really only two types of people: There are those with disabilities, and there are those that haven’t quite found theirs yet. It’s a different way of thinking about it, but I think it’s kind of beautiful, because it is certainly far more inclusive than the us-versus-them or the abled-versus-the-disabled, and it’s a lot more honest and respectful of the fragility of life.

So my final takeaway for you is that not only is the city good for the blind, but the city needs us. And I’m so sure of that that I want to propose to you today that the blind be taken as the prototypical city dwellers when imagining new and wonderful cities, and not the people that are thought about after the mold has already been cast. It’s too late then. So if you design a city with the blind in mind, you’ll have a rich, walkable network of sidewalks with a dense array of options and choices all available at the street level. If you design a city with the blind in mind, sidewalks will be predictable and will be generous. The space between buildings will be well-balanced between people and cars. In fact, cars, who needs them? If you’re blind, you don’t drive. (Laughter) They don’t like it when you drive. (Laughter) If you design a city with the blind in mind, you design a city with a robust, accessible, well-connected mass transit system that connects all parts of the city and the region all around. If you design a city with the blind in mind, there’ll be jobs, lots of jobs. Blind people want to work too. They want to earn a living.

So, in designing a city for the blind, I hope you start to realize that it actually would be a more inclusive, a more equitable, a more just city for all. And based on my prior sighted experience, it sounds like a pretty cool city, whether you’re blind, whether you have a disability, or you haven’t quite found yours yet.

Here is my last post from blogspot (chithariyachinthakal.blogspot.com):

Why do we wear clothes?

 
Some years back, some time in 2008 I think, I had posed a question in my blog, “Why do we wear clothes?” and requested for responses from people. I think I received just two responses. Both were sensible, though not complete. Later, I gave an answer based on some studies reported in the media, which also may not be complete. The reason for the present post is that I find several web pages that discuss the same topic, including an interesting YouTube video. I just thought that some of my readers might be interested.

Here is another blog that discusses the same question: http://indianhomemaker.wordpress.com/2011/04/18/so-why-do-we-wear-clothes-again/ Don’t forget to read the comments also.

Here is another web page, from answers.com this time: http://wiki.answers.com/Q/Why_do_people_wear_clothes

The YouTube video I mentioned can be seen from here: http://www.youtube.com/watch?v=E4HGfagANiQ In the video, the gentleman explains how the reason for humans wearing clothes is closely related to his relatively large brain.

Hope you all will enjoy this investigation into one of the most important things in our lives.